Bowling Buffalo, een spelersstuk over en door dertigers over vriendschap, verstofte dromen en nostalgie naar de 90s:
“Dé levenstip voor dertigers? Er is geen script.”
Kurt Cobain is dood. De eerste PlayStation ligt in de winkelrekken. Pulp Fiction blaast cinema’s omver. En in een onooglijk Vlaams dorp worden vier meisjes geboren.
32 jaar later werken diezelfde vrouwen samen in een bowling langs een steenweg die ze al heel hun leven af- en op fietsen. Ze begonnen er ooit als jobstudent. Nu zijn ze vast meubilair. Milkshake in de hand, sigaret erbij, terwijl ze over hun losse liefdesleven bakkeleien.
Tot één van hen zegt: ik stop ermee.
Bowling Buffalo is een nieuwe voorstelling in wording. Een spelersstuk over vriendschap, ambitie en het al dan niet najagen van verstofte dromen.
Herkenbaar? Dachten we al.
Proloog: Goesting, groepen en Quentin Tarantino
“Goesting. Zo is het begonnen. Ik ging eigenlijk stoppen met spelen, maar Daan zei tegen mij: ‘Komaan, maak iets!’” vertelt Hanne. “Toen dacht ik: oké, we gaan samen iets maken. Met Lien erbij.”
Ook de films van Quentin Tarantino waren een vertrekpunt: groepen, sterke personages, veel dynamiek en dialoog. “We willen echt een spelersstuk maken,” zegt Daan. “Met een groep op scène. De meeste stukken in huidige tijden zijn beperkt in aantal spelers. Met een grotere groep spelers kan er echt gespeeld worden.”
Van stuntteam naar bowlingbaan
Bowling Buffalo ontstond al improviserend, zonder een bowling.
“Met z’n drieën improviseerden we rond verschillende situaties. Eén daarvan ging over een stuntteam, waarbij iemand aankondigt dat ze ermee stopt.” vertelt Daan. “Een andere situatie ging over een garage als die in de videoclip voor Hippie Shake van K3. Voor we het wisten, zaten we midden in een dikke jaren 90-nostalgietrip.”
En de bowling?
Daan: “Die plek is de uiting van nostalgie die all over the place is nu.”
Help, ik word 30!
Alle makers van het stuk zijn rond de dertig jaar.
“We zitten allemaal in die levensfase,” klinkt het, “waarvan de maatschappij zegt dat je vooruit moet gaan. Maar wij wilden net kijken naar de andere beweging. Het verlangen om terug te gaan. Naar minder keuzes moeten maken. Minder online aanwezig zijn.”
Nostalgische (guilty) pleasures
Naar welke nostalgische guilty pleasures grijpen de makers zelf graag terug?
Kiana: “Voor mij is dat K3. Als ik mij verdrietig of in extase voel, kan ik naar liedjes grijpen van K3, dat voelt heel vertrouwd. En Britney Spears! Ik heb een grote obsessie gehad met haar, maar sinds ik haar live heb gezien in 2017, is dat minder. (lacht).”
Noor: “Gilmore Girls vind ik echt geweldig, dat is mijn Friends een beetje. De sfeer, de kledij… zalig.”
Hanne: “In de jaren 60, 70 en 80 ging men anders om met muziek. Er werd meer gedanst, er was een connectie op de dansvloer. Maar ook de kleren en de films van die periode vind ik fantastisch.”
Annelore: “Ik ben heel blij dat ik K3 niet heb gehad, maar de Spice Girls (lacht). Ik was megafan van hen als kind! Maar de smachtende R&B-hits van de 90’s vind ik ook top: Mariah Carey, Destiny’s Child. Dat maken ze niet meer.
Als speler hou ik ook heel erg van tragische vrouwen zoals in de films van Fellini, Almodovar, Fassbinder,…"
Lien: “Ik ben heel nostalgisch naar de analoge tijd. Ik ben net moeder geworden, dus leun heel erg naar mijn grootouders en hun boerenwijsheid, zonder inmenging van sociale media.
Daarnaast kan ik heel hard genieten van de Pfaffs - énkel de Pfaffs - en heb een grote fascinatie voor Sam Gooris, die is ook heel analoog.”
Daan: “Het analoge is een droom, daar kan je niet meer naartoe. Het is leuk om films en series te kijken waar er nog geen smartphones zijn, die esthetiek. Ik merk dat veel mensen nostalgisch zijn naar een tijd die ze niet bewust gekend hebben, maar die dicht genoeg is om er toch mee te relaten. Dertigers hangen bijvoorbeeld heel erg aan de jaren 80 & 90.
Ik denk ook dat de jaren 60 geweldig moeten geweest zijn: The Beatles, de innovatie in muziek en films. In 2010 zitten we steeds meer in een herhalingsmechanisme met remakes en sequels. Er is geen echte innovatie meer.
Tenslotte heb ik echt nog steeds iets met Marco Borsato. Die onversnedenheid, hartstocht en dramatiek. Kan ik heel erg van genieten.”
Friends 2.0
Bowling Buffalo gaat ook over vriendschap, en uit elkaar groeien. De personages zijn gehecht aan elkaar en aan die plek sinds ze tiener waren, nu zijn ze 30. Tot één personage aankondigt dat ze vertrekt…
Lien: “Er gebeuren heel veel dingen op die leeftijd en dat heeft een sociale impact. Sommige mensen blijven hangen, anderen gaan verder. Dat kan heel veel vriendschappen op scherp zetten. Er zijn heel veel redenen dat een vriendschap verwatert, maar het uitéénvallen van een vriendschap is wel voor iedereen herkenbaar.”
Annelore: “Je maakt keuzes die impact hebben. Maar ik zie bijvoorbeeld kindloze vrouwen in vriendinnengroepen met kinderen best een eenzaamheid ervaren.”
Eerste Hulp Voor Dertigers
Hebben de makers zelf tips voor mede-dertigers?
Hanne: “Er is geen script. Je moet niet proberen volgen wat je ouders zeggen, want zij weten het ook niet en hebben ook gewoon gevolgd wat hun ouders zeiden. Dat heb je ook pas op je 30ste door. Je kàn kiezen.”
Annelore: “De periode tussen 30 en 35 is zalig. Ik voelde mij vrouw, ik ging veel meer uit en ik besefte: ‘Ik mag hier zijn! Kom ze meisje, ‘t is nu nog, het is zonde dat dit binnen blijft zitten.’
De dag voor mijn 30ste verjaardag lag ik wel huilend op de vloer voor mijn stoofke. Ik zei het al: ik heb een voorliefde voor dramatische vrouwen...(lacht)”
Lien: “Ik vertelde dat ik naar Thailand vertrok. Mijn vriendin zei ‘Jij wordt 30, zeker?’, en het was nog waar ook (lacht)! Mijn tip: wees lief voor de anderen en lief voor jezelf. Ga niet te snel oordelen, iedereen zit op ander kruispunt.”
Annelore: “Het is ook maar dat hé, het is ook maar ouder worden. Wij zijn wel een generatie die heel hard stilstaat bij ouder worden en gelukkig zijn. Mijn mama zei laatst: ‘Jullie zijn zo bezig met gelukkig zijn, vroeger gingen wij als dertigers gewoon verder.’”
Hoeveel kegels zit Bowling Buffalo ver?
Het stuk zit in de peuterfase: experimenteren, improviseren, schrijven, herwerken.
“De tekst is pas af als je in première gaat,” quoteert hij van Arne Sierens.
Wat hopen ze dat de kijker meeneemt naar huis na het zien van de voorstelling?
Lien: “Ik hoop dat mensen een fijne avond hebben en ze iets zien waar ze zich emotioneel in herkennen.”
Daan: “Ik hoop dat we dertigers bereiken. Die leeftijdsgroep valt er vaak tussen bij cultuur, door kinderen en Netflix. We hopen dat Bowling Buffalo injecteert in hun wereld.”
De première staat gepland op 27 mei in Gent.
Vervolgens speelt Bowling Buffalo ook tijdens het KIEM-festival in seizoen 26-27!