Etienne werkte veertig jaar lang in ons gebouw als postbode, vandaag is hij De Grote Post-vrijwilliger: “Waar nu de grote zaal is, dat was mijn werkplek”
Soms zijn er plekken die een onuitwisbare indruk achterlaten in je leven. Ons postgebouw is zo’n plek voor Etienne: hij stapte voor het eerst binnen als 19-jarige en je kan hem hier vandaag nog altijd vinden; op post als vrijwilliger. Waar nu de blauwe zetels van de grote zaal zijn, was vroeger de werkplek van Etienne. Hij zag het allemaal veranderen en bleef de link tussen de (brieven)post en De Grote Post: “Sommige mensen wisten niet dat het geen écht postgebouw meer was. Dus leegde ik hier de brievenbus en bracht de brieven weg.”
Etienne Ostyn is geboren en getogen Oostendenaar. Hij werkte van zijn 19de tot aan zijn pensioen bij de post, een voor de hand liggende keuze voor hem: “Rond 1975 was er grote werkloosheid”, vertelt hij. “Ik deed een wervingsexamen bij de Regie der Posterijen, zoals dat toen heette, en wonder boven wonder mocht ik meteen in Oostende beginnen. In het begin als hulpkracht postbode, daarna postman en dan eerste postman. Een heel boeiende periode, vol van de ‘oude cultuur’, zoals ik dat noem. Toen ik startte, moest ik de eed afleggen bij de postmeester. Dat ging vooral over het briefgeheim. Wij kwamen met veel gevoelige zaken in contact.”
“Ik heb goede en mooie tijden beleefd”, zegt hij. “Pas op, het was ook wel hard werken. Om 4.45 uur begon mijn werkdag. En pas na zestien jaar kreeg ik een vaste ronde, eerst aan Petit Paris en later in het centrum. Soms zeggen mensen nog altijd ‘dag facteur’ tegen me. De postbode was toen wel belangrijker dan nu; we betaalden ook de pensioenen uit, dus zagen veel mensen.”
Hoewel hij elke ochtend op ronde vertrok om brieven te verdelen, leerde Etienne het postgebouw heel goed kennen. “Of het veel veranderd is? Ongelofelijk veel. Waar nu de grote zaal is, dat was mijn werkplek. De chefs zaten er letterlijk een trapje hoger. De Panorama was onze refter. Daar gingen we ’s morgens ontbijten en over de middag eten. Met bediening aan tafel zelfs! Andere tijden, maar er werkten hier veel mensen. De telefonie zat ook in het gebouw, er waren 150 postbodes en dan nog de bedienden.”
Foto: Etienne in Zaal Grote Post, waar vroeger zijn werkplek was.
Soms moest Etienne als vervanger in het gebouw aanwezig zijn na zijn ronde ’s morgens. “In de Lokettenzaal moest ik dan de brievenbus lichten. In de zomer, tijdens het seizoen, zat dat stampvol met ansichtkaarten. Het is zelfs een keer gebeurd dat ik de postzak aan het vullen was en de kaartjes maar bleven komen. Eén keer heb ik zelfs iemands vingers vastgegrepen door de brievenbus (lacht).”
Foto: Etienne in de Lokettenzaal, bij de oude brievenbus.
Etienne is met pensioen gegaan in 2014, maar heeft zich in 2012 bij de opening van ons cultuurhuis meteen geëngageerd als vrijwilliger, vooral bij theater- en muziekvoorstellingen. “Ik wilde nog een verlengstuk breien aan mijn loopbaan – hoewel ik toen nog werkte - en was ook heel benieuwd naar de werking van het cultuurhuis. Tijdens de beginperiode was ik hier bijna elke dag. Het CultuurCafé bestond nog niet, er was een bar ingericht. En tijdens die eerste jaren wist nog niet iedereen dat het geen postgebouw meer was. Mensen bleven hun post hier maar in de bus steken. Toen leegde ik de brievenbus hier en bracht ik de brieven naar de échte post.”
Foto: Etienne aan de ingang bij De Grote Post, bij de oude brievenbus (waar mensen nog lang brieven in achterlieten).
Nu, vijftig jaar nadat hij voor het eerst aan de slag ging in het postgebouw, blijft Etienne gefascineerd: “Het blijft bijzonder om te zien hoe alles veranderd is. Plekken die je jarenlang door en door gekend hebt. Nu kan ik soms nog verbaasd staan. Waar nu het onthaal is, zat vroeger de postmeester. Er zit daar een grote kluis – die nu uiteraard niet meer gebruikt wordt – en ik vraag me af of daar nog een sleutel van bestaat. Wie weet, ergens in Oostende…”
Foto: Etienne bij de grote kluis in onthaal. Nu helaas geen plek meer voor (verborgen) schatten, wel een handige kast voor paperassen.