Onze residenten in seizoen 26-27
Jaarlijks ontvangen we in De Grote Post een uitgebreide stoet theatermakers, muzikanten, comedians, circusartiesten, performancekunstenaars… voor een tijdelijke residentie. Dat betekent dat ze tijdens hun artistieke maakproces een atelier of studio ter beschikking krijgen in ons huis. We geven deze artistieke makers niet alleen ruimte en tijd maar ook vertrouwen om te creëren, te schrijven, te onderzoeken, te repeteren, te schrappen, te experimenteren en opnieuw te beginnen in onze ateliers. Tijdens het residentenfestival KIEM, de feestelijke start van ons nieuw seizoen, zetten we de deuren van deze artistieke maakplek wagenwij open en kan je zien waarmee de residenten zoal bezig zijn.
Ontdek alle makers die dit seizoen in ons huis aan hun project werken!
Aaibaar - Els Degryse
Aaibaar” is de tweede avondvullende cabaretshow van Els Degryse. Het wordt een voorstelling bekeken door de ogen van een vrouw die haar huwelijk én de wereld ziet wankelen. Na twintig jaar samen blijkt monogamie plots minder vanzelfsprekend dan gedacht. Tegelijk staat ook de rest van de planeet in brand. En dus rijst de grote vraag: wat pak je eerst aan… je relatie of de wereld? Terwijl haar huwelijk scheurtjes vertoont, zoekt Els wanhopig naar oplossingen. Polyamorie? Scheiden? Of gewoon hopen dat het zichzelf oplost — bijvoorbeeld doordat haar man naar het front moet? En ergens tussendoor knaagt nog een andere vraag: wat is er eigenlijk gebeurd met die vurige activiste van vroeger? Was zij niet degene die de wereld ging redden?
Room Service - Manou Selhorst en Robbe Embrechts
Room Service speelt zich af in het restaurant van een aftands luxehotel in Marrakech. Elke avond zit een vrouw aan hetzelfde tafeltje, elke avond speelt de pianist dezelfde nostalgische covers. Zowel de vrouw als het hotel zijn blijven steken in de jaren '70 en houden dit fragiele universum krampachtig in stand door elke dag de fantasie van een glamoureus leven te herhalen. Verval en de verhalen die ze niet vertelt dringen zich echter steeds meer aan haar op en doen haar wereld wankelen, haar handen haperen, haar voeten stotteren.
De voorstelling 'Room Service' is gebaseerd op Manou's grootmoeder die al 45 jaar in een hotel in Marrakech woont. Verhalen van vergane glorie, een glamoureus verleden dat ze niet kan loslaten, en het repetitieve ritme van het hotel, worden vertaald in een beeldende danstheatervoorstelling, waar tekst, flamencodans en muziek samenkomen."
Kuren met Gogol in Oostende - Maria Beylina, Anton Fleurov & Maaike Leyn
Tussen 1844 en 1847 telde Oostende nog maar een handvol straten. De stad was een badplaats in opmars, maar de badgasten waren niet van de minste: adel, intellectuelen en kunstenaars. Onder hen was ook de schrijver Gogol. Zijn absurdistische, melancholische kijk op de wereld inspireert ons enorm. Des te opmerkelijker is het dat hij Oostende verkoos boven de populairdere bestemmingen van die tijd, zoals Baden-Baden of Rome. Tijdens zijn verblijf worstelde hij met zijn geestelijke en lichamelijke gezondheid, een crisis die hem zowel richting religieuze extase als naar de ijskoude golven van de Noordzee dreef. Met ons project willen we dit verhaal opnieuw tot leven brengen.
Água Viva - Lieselotte De Keyzer
Água Viva is een tekst gebaseerd op het gelijknamige boek van de Braziliaanse schrijfster Clarice Lispector. In het boek probeert de schrijfster via het schrijven het onmiddellijke-nu te vangen. De tekst is een gedachtenstroom van een onbekende ik-persoon die zich radicaal aan het nu overgeeft, maar telkens op een bodemloze diepte stuit. De ervaring van het nu is ongrijpbaar: al schrijvend ontvouwt zich steeds een verleden waar de schrijfster in het nu zich ook weer tegen moet verhouden.
Vanuit haar praktijk onderzoekt Lieselotte hoe ze de tekst en het concept kan vertalen naar scène: Ze legt zichzelf niets op behalve het spreken in het nu. Dat wat ze uitspreekt, heeft ze zelf nog nooit gezien! Ze blijft spreken en neemt het risico zichzelf te verliezen. Tijdens de residentie onderzoekt ze wat er gebeurt als de tekst wordt uitgesproken. Hoe verhoudt geschreven taal zich tot haar performatieve aanwezigheid op scène? Wanneer ontstaat een personage?
CHRONIC - Tibau Beirnaert & Laurens Aneca
Hedendaagse mannelijkheidstrainingen, survival retreats en wild man brotherhoods beloven herstel door discipline, hiërarchie en hardheid. Ze grijpen terug op het ridderideaal: mannen als krijgers die zichzelf moeten bewijzen en hun emoties beheersen.
In CHRONIC betreedt een figuur een commune geïnspireerd op Arthurs Ronde Tafel. Steekspel, zwaardvechten en het dragen van een harnas lijken aanvankelijk deel van datzelfde ritueel van verharding. Maar wat als deze rituelen iets compleet anders zouden kunnen betekenen? In plaats van te worden gehard, wordt de initiator ontmanteld en opnieuw samengesteld, volgens wetten die buiten de gewone wereld vallen. Wat begint als een ridderlijke queeste wordt zo een onderzoek naar lichamelijke zorg en controle. Hoe dicht liggen die twee bij elkaar?
Catwalk - Aline Breucker & Quintijn Ketels
In Catwalk staan kostuums centraal. Hoewel kostuums essentieel waren voor de geschiedenis van het circus, lijken ze vandaag de dag bijna volledig te zijn verdwenen. Met deze voorstelling wil Side-Show de geschiedenis van het circuskostuum herinterpreteren. Op een lange catwalk, met het publiek aan weerszijden, passeren kostuums die doen denken aan de stalmeester of een historische jongleur. De ene verschijning op de catwalk volgt de andere op.
Met deze voorstelling herwaarderen we de onderschatte praktijk van de (circus)kostuumontwerper. Meer nog: de kostuumontwerper wordt de scenarioschrijver, waarbij de kostuums de verhaallijn bepalen. Wat zijn we kwijtgeraakt sinds we besloten geen extravagante kostuums meer te gebruiken? Kunnen we nog geloven in de transformatie van een circusartiest naar een personage? Als we de geschiedenis verwerken en vertalen naar vandaag, welke verhalen kunnen we dan vertellen?
In tegenstelling tot het gebruikelijke proces worden de kostuums in de eerste fase gecreëerd; de rest van de voorstelling vloeit voort uit die specifieke ontwerpen. De kostuums in Catwalk zijn retro-futuristisch: ze verwijzen zowel naar het verleden als naar de toekomst.
Misschien is de afkeer van kostuums ook verbonden met de overdaad aan nostalgie die ze met zich meebrengen. We willen die nostalgie van ons afschudden, evenals de beperkende opvattingen die circus en mode gemeen hebben. Uit gerecycleerd textiel, papier en plastic ontstaan nieuwe silhouetten.
De kostuums bepalen de motoriek, en niet andersom. Een kostuum dat volledig uit spiralen bestaat, zorgt ervoor dat de acrobaat die het draagt alleen in spiralen kan bewegen. Het spectaculaire schuilt niet zozeer in de acrobatische prestatie, maar in het samenspel tussen kostuum en beweging; tussen het concrete en het imaginaire. In deze Catwalk is ook de backstage zichtbaar. Het publiek kan de transformatie van personage naar personage van dichtbij volgen en is daardoor medestander in wat er gaat komen. Dit maakt het catwalk-format niet alleen toegankelijk voor een zo breed mogelijk publiek, maar zorgt er ook voor dat de magie van de transformatie — die zo vaak verborgen blijft — van dichtbij kan worden beleefd.
It's Never "Just Hair" - Avantika Tibrewala
"I will go bald if you ask me to get married," I once told my Indian mother as a threat. This revealed an unsettling truth: my hair has never been just mine.
It's Never "Just Hair" is a solo physical theatre performance integrating text, sonic archives, and action-based performance art. Through braiding, oiling, smashing, assembling and wearing hair, the performance reveals how care becomes discipline and discipline becomes inheritance. Centred on the Chudail, a wild-haired 'monstrous' woman in Indian folklore, the work shows the friction between maternal protection and a woman's evolving identity.
Stories of care, fear, beauty, obedience, and rebellion drawn from intergenerational mother-daughter interviews seep into the performance. South Indian ritual percussion induces embodied shifts between discipline, ferality and tenderness. It questions 'inappropriate' femininity and what we choose to pass on, without resolution.
Monique Gies - Barbara Claes
Het vertrekpunt van dit werk is het aangrijpende levensverhaal van Monique Gies. In 1977 liet zij haar gezin en haar burgerlijke bestaan als schooldirectrice achter om zich terug te trekken in een kleine Parijse kamer. Daar schilderde ze in één intens, bijna koortsachtig jaar meer dan honderd werken. Pas veel later werd duidelijk wat onder deze schilderijen schuilging: het verzwegen trauma van seksueel misbruik door haar oom, “Non Non”. Haar kunst werd een manier om te overleven—om de waanzin op afstand te houden en niet in de psychiatrie te belanden. De werken werden tentoongesteld in het Museum Dr. Guislain, waar Barbara samen met het collectief Lucinda Ra werkt. Barbara zal schrijven aan de eerste lijnen van het script.
Hoe zeg je 'kom terug' - Hannah Zaouad, Silke Huysmans, Dounia Mahammed, Zindzi Tillot Owusu en Hannes Dereere
Wie heeft er recht op land dat geen eigendom zou moeten zijn? In 'Hoe zeg je "kom terug?”' onderzoekt Hannah Zaouad de impact van volksverhuizing en terugkeer in het Marokkaanse Rifgebied, een transitzone tussen Europa en Afrika. Een indringende reflectie op land, identiteit en de sporen van geschiedenis in het heden.
L’Amulette (pour construire un château, il faut un terrain où le mettre) - Ad Lib & Yasmine Yahiatène
L’Amulette (pour construire un château, il faut un terrain où le mettre / om een kasteel te bouwen, heb je grond nodig) is de tweede podiumcreatie van Yasmine Yahiatène. Dit keer kiest ze voor de kracht van stilte. Niet alles hoeft benoemd te worden. Sommige stiltes beschermen, soms redden ze zelfs. In plaats van ze te doorbreken, vormt Yasmine ze om tot ruimtes voor herstel, fictie, poëzie en magie.
Op scène brengt ze vier performers samen die ervaringen van marginalisering delen. Met maskers, beeld, geluid en film bouwen ze aan een collectief verhaal vol gaten en ontbrekende stukken, als een plak gruyère. Hun fantasiewereld wordt bevolkt door olijfbomen, lavendel, kunstbloemen, gemaskerde figuren, vervormde archiefbeelden en zelfgemaakte klanken.
De voorstelling krijgt de vorm van een sprookje, geïnspireerd door Mouloud Mammeri, Shakespeare en de kinderboeken uit hun jeugd. In een wereld die vooral gelooft in woorden, logica en rationaliteit zoekt L’Amulette opnieuw naar het onzichtbare en magische dat kinderen, orale tradities en natuurvolkeren nooit helemaal zijn kwijtgeraakt.
Carolina Mendonça & Dudu Quintanilha
Carolina Mendonça is currently developing a new research project on sexuality, following years of artistic research into violence, the project turns
towards pleasure, desire and eroticism. Taking choreography as both method and field of inquiry, it investigates pleasure not as an escape from the world but as a way of entering the body differently, asking how choreographic practice might rehearse and speculate on other forms of intimacy, erotic imagination, and collective life. The research explores pleasure as both a bodily practice and a form of knowledge, proposing choreography as a space where new modes of attention, relation, and sensual experience can be collectively studied.
DIDION & BABITZ - Musia Mwankumi, Abigail Gypens, Maria Magdalena de Cort, Madonna Lenaert
Voor de voorstelling DIDION & BABITZ gaat Magdalena Collectief aan de slag met het nalatenschap van de twee iconische schrijvers Joan Didion en Eve Babitz.
FONTEINEN: de blauwe periode - Carine van Bruggen & Mitch Van Landeghem
In De Grote Post sluiten we onze eerste werkperiode af van de creatie van de voorstelling FONTEINEN: de blauwe periode. We schrijven de voorstelling met z’n tweeën en worden op de vloer versterkt door acteurs Ineke Nijssen en Stan Martens.
Met FONTEINEN: de blauwe periode (werktitel) maken we het eerste deel van een tweeluik: voordat de bevrijding komt, of de zonsopkomst, of de fatale brand in de oranje periode, duiken we eerst in onze blauwe periode.
Voor deze voorstelling begeven we ons in het spanningsveld tussen iemands (auto)biografie en de kleur blauw. We buigen ons over verschillende kunstenaars die hun eigen verhaal vertelden aan de hand van de meest verdrietige kleur - Joni Mitchell met het album ‘Blue’, Derek Jarman met de film ‘Blue’, Maggie Nelson met het essayistische ‘Bluets’, Picasso’s blauwe periode, Billie Eilish’ ‘BLUE’, Madonna’s ‘True Blue’, etc etc.
Na voorstellingen te hebben gemaakt over Bret Easton Ellis, John Cassavetes, Gena Rowlands, Laurie Anderson en Lou Reed, vragen we ons af wie we eigenlijk zelf zijn, wie we graag hadden willen zijn, wie we graag voor even zouden zijn en of het eigenlijk niet obsceen is om levens van anderen zomaar op het toneel te zetten.
Lobby - Loro (Lennert De Vroey & Gilles Van Hecke)
Lobby wordt een muziektheatervoorstelling over lobbyisme, governance en democratische
besluitvorming. De inspiratie komt voort uit de architectuur van de Europese wijk in Brussel,
en uit de ruimte van de ‘lobby’ zelf: een plek waar mensen elkaar kruisen en praten, op de
grens van publiek en privaat, transparant en verborgen.
Gevestigd in Brussel – lobbyhoofdstad van Europa – wil Loro meer te weten komen
over wat zich afspeelt in de Europese wandelgangen, om uiteindelijk, vanuit een getheatraliseerde lobby,
de lobby-ruimte te herdenken. De transformerende en politieke kracht van muziek wordt in die zoektocht een belangrijk element.
Gilles Van Hecke is theatermaker en acteur, Lennert De Vroey is schrijver en theatermaker. Samen maken ze werk onder de noemer 'Loro'.
