Recital op zondag: Marie François

Soms ingetogen en vertrouwd, soms avontuurlijk en overdonderend. Maar vooral: akoestisch, enkel versterkt door de prachtige architectuur van het Kapucijnenkerkje. Solisten brengen hun zelfverkozen recital in een intieme setting.

Pianiste Marie François

Marie François is een Belgische concertpianiste met een uitgesproken artistieke signatuur. Met een krachtige en heldere speelstijl maakt ze van elk recital een intense luisterervaring. Haar repertoire reikt van klassieke meesters als Clementi en Chopin tot kamermuziek, vierhandig repertoire en concerto’s.

Ze trad op in binnen- en buitenland, onder meer in het Concertgebouw (Amsterdam), het Roemeens Atheneum (Boekarest), de Koningin Elisabethzaal (Antwerpen), Piano Days Flagey en het Piano Festival Miami. Ze werkte samen met dirigenten als Dirk Brossé, Herman Engels en Rik Ghesquière en was te gast op festivals zoals het Martha Argerich Festival in Hamburg.

Haar debuutalbum Eclectic/Being Me (2019) werd kort na verschijnen opgenomen in de wereldwijde top 10 klassieke albums van de maand op Apple Music. Nadien volgden onder meer Memories of Tomorrow (2021) en het vierhandige album Amitié musicale à quatre mains (2025) met Simon Adda-Reyss. In 2025 verscheen haar integrale opname van Chopins nocturnes bij Evil Penguin Classic, naar aanleiding van haar bekroonde podcastproject Who doesn’t love Chopin’s Nocturnes.

Marie François studeerde aan het Conservatorium Maastricht en vervolmaakte zich bij onder anderen Elisso Virsaladze en Lilya Zilberstein. Ze is de eerste klassieke Yamaha Artist in de Benelux.

Lees het interview met Max Temmerman en Marie François in De Standaard

Programma:

F. Chopin: selectie Nocturnes 25' 

M. Ravel: Jeux d'eau & Sonatine 15'

C. Debussy: Pour le piano & Isle Joyeuse 20'

Dit muzikale programma, Parisian Reverie, is een hommage aan de Parijse salontraditie: een cultuur waarin muziek, literatuur en ideeën elkaar ontmoetten, en waarin de piano het favoriete instrument was om sfeer en verbeelding op te roepen. In die salons draaide het om verfijning en nuance: klankkleur, timing, suggestie. Muziek die je als het ware van dichtbij “binnenlaat”.

Chopin stond in het centrum van dat Parijse muziekleven. Zijn Nocturnes vangen de typische salonsfeer: een zangerige melodie boven een zacht pulserende begeleiding, met harmonieën die voortdurend licht en schaduw afwisselen. Ravel en Debussy nemen die gevoeligheid over, maar verbreden het palet richting impressionistische kleur en ritmische vrijheid. Ravels Jeux d’eau laat de piano fonkelen en resoneren als water en licht; de Sonatine speelt met klassieke vormen, helder en elegant. Bij Debussy hoor je in Pour le piano dans, barokke knipogen en scherpe contouren. L’Isle joyeuse is het stralende hoogtepunt: een bruisend klankfeest dat vertrekt vanuit flarden en golven, steeds meer momentum verzamelt en uitmondt in een uitzinnige, zonovergoten finale, alsof je op een eiland aankomt waar alles beweegt, schittert en danst.

Samen vormen deze werken een Parisien rêverie: muziek die schildert, fluistert en schittert. Een hartverwarmend concert vol klank, parfum en poëzie.